İki Çocuk, Bir Yurt: Gurbetin Sancıları ve Çaresizlik

Bir adamın başında şiddetli bir iz mevcuttu. Kavganın başına bir şarapnel parçası saplanmış; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Mehmet'ti. Savaşta dertli yaralar asıt olmuş mültecilerin şifa gören Danimarka merkezinde birkaç ay bakım devam ediyordu. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Çeşitli günlerde kucağıma birçok kalem, silgi, cetvel tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan sonra insanlara verdiği kırtasiye ürünleri başkalarının alması için sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların farklı öyküsü mevcuttu. Bazı çocuklar savaşın etkisini şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sık sık çatışıyordu. Günlerimiz “Yapmayın sakın!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile hayatında zorlanıyordu.

Okul pedagogu çabalar sonuç vermedi. Okul yöneticileri, gelişmeleri görüşmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Aile tamamı bir arada geldiler. Hepsi birlikte birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü toplantı salonuna girdiklerinde, O çocuk düştü, “İşte öğretmen” dedi koşarak büyükanne ve büyükbabasının ellerini öpmeye aniden yaptı.

Kış aylarında ben çift kat. Dede yalın ayak geldi. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz renkli kıyafetini ayak bileklerine kadar düzenlenmiş giydi. Annem ve nine başörtülüydü. İş yerindeki durumunu ifade etmeye başladığımızda, o çocuk çok koptu. Ağlayarak ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi karanlık gizem anlamaya çalışıyorduk.

Baba, Rahman’ın sık sık evden, polis tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise kendisini “Hâlâ gözleri bilincinde şekilde yatarken gece saatlerinde işemeye!” dedi. Rahman utanarak odadan terk etmek ne yapacağını bilmedi. Konuyu çok uzatmadık.

Konsensusla ailenin de onayıyla Rahman’ın bir psikoloğa yapılmasına karar verildi. Okul saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana verildi.

Sonraki günlerde Rahman koridorda koşarken kapıya çarptı. Zararı olmadı lakin canı acı duydu, uzun yoğun ağlamaya başladı. Rahman’ı avutmak amacıyla kucağını tutarak okul götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz kağıt bir kalemler koydum. Bir kitap seçtim, bir kitap aldı okuyor görerek uzaktan onu sessiz sade> gözlemledim. O çocuk, renkli kalemlerle şeyler çizerken beni dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt getirip önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Oldukça bitkin, orada kalmak istiyor, ne yazık ki gitmek istemiyor. Dostları onu küçük görüyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra farklı başka bir kurumda görev aldım. O çocuk bazen hatırladım.

Yürürken Nasır ile karşılaştım. Beni fark etti, “Öğretmen!” diyerek elime sıkıca çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü ve sinirlendi; bana söylemedi. Rahman sonraki gelişen birçok Kriminal olaylara sorumsuzca yetkililer kayda geçmiş. Ailesi tarafından ayrı tutulup sorunlu yetiskinlerin eğitildiği bir yetiştirme yurduna yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza karşın Rahman’ı kurtaramamış olduk.